راه وحدت

در اطراف شهر میناق که زمانی  بندری فعال در عرصه ی ماهیگیری در حاشیه ی دریاچه ی آرال بود هم اکنون در فاصله ی 150 کیلومتری از آن قرار گرفته دهها کشتی برخاک بیابان باقی مانده و از آن دریاچه وسعتی کمتر از ده درصد چرا ؟!!! زیرا نیاز مردم پیرامون رودخانه ی آمو به آب موجب شده دریافتی این چهارمین دریاچه ی جهان که آبش هم شیرین بود و مرکز مهم ماهیگیری بود و اکنون شور تقریبا به صفر برسد و اهالی محل که ظاهرا مثل ما ایرانی ها نفتی برای صادرات ندارد حاضر نشده اند اولویتهای اقتصاد مقاومتی کشورشان را نادیده بگیرند برخلاف ما که مسرفترین و پرمصرفترین های عالم هستیم ولی به حکم عادت صدساله به ارتزاق از صادرات نفت خام هنوز درکی از تحریم خارجی و بیکاری جوانان و اقتصاد وابسته و تک محصولی و بایر بودن میلیونها هکتار اراضی مرغوب و بلامصرف نداریم و فکر می کنیم در کنار شکم سیر از واردات نیاز به ساحل دریاچه ی شور ؟!!! داریم تا از تفریحمان وانمانیم